10252020ned
Last updatened, 25 okt 2020 6pm

Nostalgija berlinske noći

Autor: Boško Jakšić

Francis Fukuyama je 1989. pisao o “kraju istorije”, o novoj eri globalizovanog sveta koja počinje trijumfom liberalne demokratije i slobodnog tržišta. Mnogi su pomislili da je to kraj barijera. Prevarili su se, potvrđuje Evropa tri decenije od rušenja Berlinskog zida. Iako je tok istorije promenjen, ta kafkijanska noć 9. novembra danas je oporo podsećanje na nedovršene i ugrožene procese kontinentalnog ujedinjavanja.

Ekstaza, optimizam i idealizam bili su relativno kratkog veka. Istopili su se za samo jednu generaciju uvodeći Evropu u neizvesnu političku budućnost. Zapreke, stvarne ili zamišljene, ponovo zakivaju Evropu iako iskustvo pokazuje da je podizanje zidova kako bi se rešili politički, ideološki ili socijalni problemi imalo neprihvatljivu cenu po slobodu i ljudska prava, i da najveću štetu nanosi onima koji ih grade.

Stare lekcije slabo se uče: Evropska unija je od pada Berlinskog podigla više od 1.000 kilometara zidova i barijera. Deset od 28 članica, od Španije do Letonije, ograđeno je preprekama u dužini od šest berlinskih zidova. Sve je propraćeno usponom ksenofobnih partija: u deset država EU one su na izborima od 2010. pokupile barem pola miliona glasova. Betonsko-žičane antiimigracione zapreke koje je Mađarska podigla na granici prema Srbiji i Hrvatskoj, po ugledu na “separacionu barijeru” na palestinskoj Zapadnoj obali, postale su idejni projekat planiranog zida Amerike prema Meksiku. Nevidljivi zidovi podela još su opasniji.

KOMPLETAN TEKST MOŽETE PROČITATI NA PORTALU OSLOBOĐENJE.BA

  • Najnovije

  • Najcitanije

OBAVJEŠTENJA O SMRTI, POMENI I SJEĆANJA NA NAJMILIJE

SPECIJALNO IZDANJE


 

Video dana

BISERI

VIC NEDELJE